ร่างกายจ๋า “ชั้นขอโทษ”??


1 share

สัจธรรมของชีวิต มันไม่ได้หลุดออกมาจากห้องสมุด และมันไม่มีบทบัญญัติที่ตายตัว

วันนี้เมื่อชั้นบาดเจ็บ ชั้นพยายามหาทุกสิ่งเพื่อเยียวยา…

แต่…มันไม่ได้ผล

แปลกก!! สิ่งที่ทำให้ชั้นปิดบาดแผลได้สนิท

กลับเป็น “ตัวชั้นเอง”

.

.

วันนั้นทั้งวัน เป็นอีกวันที่ชั้นไม่ทำอะไรเลย  ชั้นนั่งทบทวน? นั่งคิดถึง ถึงสาเหตของบาดแผล ลมที่พัดโชยอ่อน ๆ

จากระเบียงหลังบ้าน

ถึงได้รู้ว่า…

เพราะชั้น….ชั้นเองที่วิ่งเร็วจนเกินไปและชั้นหกล้ม?

ทำไม….ในระหว่างที่ชั้นวิ่ง ชั้นกลับมองไม่เห็นอะไรข้างทางเลย

ไม่เห็นแม้กระทั่ง หญ้า ก้อนหิน … สัตว์ตัวเล็กๆ มันควรจะมีสิ (ชั้นตั้งคำถามในใจ)

.

.

เหตการณ์นี้มาเฉลย ตรงที่ว่า

?ชีวิตไม่ควรวิ่งแข่งกับเวลา

?ชีวิตควรได้เดินไปพร้อมกับเงา

?ชีวิตควรได้ทักทายกับธรรมชาติและสิ่งสวยงาม บนโลกนี้

ชั้นผู้ซึ่ง…ค่อยๆ เข้าใจถึงที่มาและที่ไป ของคำว่า…….

“หยุดชื่นชม ความสวยงามของสิ่งรอบข้าง”

ถึงแม้ขาเราจะสั้น แต่เราจะเดินและวิ่งมันทุกๆ วัน

.

.

อืมๆ ร่างกายจ๋า  “ชั้นขอโทษ”??

 

 

Advertisement


ถ้าชอบเนื้อหา อย่าลืมส่งปลาทูให้ผู้เขียน...

1 share
ติดตาม
แจ้งเตือนเมื่อ
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Zoraya Robroo

เหมียวฝึกหัด

Choose A Format
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
Image
Photo or GIF
Ranked List
Upvote or downvote to decide the best list item
Open List
Submit your own item and vote up for the best submission
Poll
Voting to make decisions or determine opinions