ร่างกายจ๋า “ชั้นขอโทษ”??


สัจธรรมของชีวิต มันไม่ได้หลุดออกมาจากห้องสมุด และมันไม่มีบทบัญญัติที่ตายตัว

วันนี้เมื่อชั้นบาดเจ็บ ชั้นพยายามหาทุกสิ่งเพื่อเยียวยา…

แต่…มันไม่ได้ผล

แปลกก!! สิ่งที่ทำให้ชั้นปิดบาดแผลได้สนิท

กลับเป็น “ตัวชั้นเอง”

.

.

วันนั้นทั้งวัน เป็นอีกวันที่ชั้นไม่ทำอะไรเลย  ชั้นนั่งทบทวน? นั่งคิดถึง ถึงสาเหตของบาดแผล ลมที่พัดโชยอ่อน ๆ

จากระเบียงหลังบ้าน

ถึงได้รู้ว่า…

เพราะชั้น….ชั้นเองที่วิ่งเร็วจนเกินไปและชั้นหกล้ม?

ทำไม….ในระหว่างที่ชั้นวิ่ง ชั้นกลับมองไม่เห็นอะไรข้างทางเลย

ไม่เห็นแม้กระทั่ง หญ้า ก้อนหิน … สัตว์ตัวเล็กๆ มันควรจะมีสิ (ชั้นตั้งคำถามในใจ)

.

.

เหตการณ์นี้มาเฉลย ตรงที่ว่า

?ชีวิตไม่ควรวิ่งแข่งกับเวลา

?ชีวิตควรได้เดินไปพร้อมกับเงา

?ชีวิตควรได้ทักทายกับธรรมชาติและสิ่งสวยงาม บนโลกนี้

ชั้นผู้ซึ่ง…ค่อยๆ เข้าใจถึงที่มาและที่ไป ของคำว่า…….

“หยุดชื่นชม ความสวยงามของสิ่งรอบข้าง”

ถึงแม้ขาเราจะสั้น แต่เราจะเดินและวิ่งมันทุกๆ วัน

.

.

อืมๆ ร่างกายจ๋า  “ชั้นขอโทษ”??

 

 

Advertisement


ถ้าชอบเนื้อหา อย่าลืมส่งปลาทูให้ผู้เขียน...

ติดตาม
แจ้งเตือนเมื่อ
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Zoraya Robroo