ชาวเน็ตร่วมแชร์ “วีรกรรมผีบ้าในวัยเด็ก” ที่บ่งบอกถึงตัวตนของพวกเขาได้เป็นอย่างดี


320 shares

เด็กๆ นั้นรู้ประสีประสากว่าที่เราคิดกันไว้มาก และสามารถซึมซับอะไรต่อมิอะไรมาได้ง่าย หลายคนคงมีวีรกรรมเด็ดๆ ที่มีทั้งที่ยังเอามาเล่าให้ขำได้ตลอด หรืออยากจะฝังดินให้มิดแล้วเก็บเป็นความลับตลอดกาล

บางทีการกระทำเล็กๆ ที่ดูตลกและบ้าบอในตอนนั้น ก็สามารถสะท้อนถึงความคิดและตัวตนของพวกเราได้เป็นอย่างดีเลยแหละ

และเมื่อมีผู้ใช้ทวิตเตอร์ชื่อว่า @chrelisem เปิดประเด็นขึ้นมา ชาวเน็ตอีกหลายคนเลยเข้ามาร่วมแชร์เรื่องราวตลกๆ ในวัยเด็กของตัวเอง ที่บางทียังบ่งบอกถึงตัวตนพวกเขาในปัจจุบันได้ด้วย

 

 

@chrelisem: “มีเรื่องเล็กๆในวัยเด็กที่บ่งบอกตัวตนของคุณได้มากมายอยู่รึเปล่า? ของฉันคือ ตอนอายุ 8 ขวบ ฉันกับเพื่อนไปขายพวงกุญแจทำมือตามบ้านคน เงินที่ได้เราเอาไปซื้อคัมภีร์ไบเบิลเล่มหนึ่ง

แล้วเราก็เอาไปให้คนที่ชอบบุลลี่เราที่โรงเรียนเผื่อว่าเขาจะหยุดทำสักที แล้วฉันก็ได้เข้าใจว่า คัมภีร์ไบเบิลก็ใช้เป็นอาวุธทำร้ายร่างกายได้เหมือนกัน แต่ว่านะฉันว่าจิตใจของฉันเลือกเดินมาถูกทางแล้วล่ะ”

https://twitter.com/chrelisem/status/963265296281808896

 

หลังจากนั้นก็มีชาวเน็ตมาร่วมแชร์เรื่องราวของตนเองกันเพียบ

 

ตอนอายุได้ 3 ขวบ มีเจ้าหน้าที่ด้านสุขภาพมาเยี่ยมบ้านแล้วถามคำถามนั่นนี่ ผมกำลังระบายสีเล่น แล้วไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

เธอ: *หยิบสีเทียนสีแดงขึ้นมา* พูดว่า “สีแดง” สิจ๊ะ
ผม: ………….
เธอ: สีแดงไง พูดว่า “สีแดง” สิ
ผม: ………..
เธอหันไปพูดกับแม่ผม: ถ้าหากว่าเขายังไม่ยอมพูดเราอาจจะต้องมีการบำบัดนะคะ
ผม: ไม่ใช่สีแดงสักหน่อย อันนั้นมันสีน้ำตาลอมแดงต่างหาก

 

ตอนเตรียมอนุบาล ฉันไม่ยอมหลับกลางวันเหมือนคนอื่นเพราะอยากอ่านหนังสือ

ครูก็เลยให้ฉันอ่านหนังสือออกเสียงกล่อมให้เพื่อนๆ ในห้องหลับ ก็วิน-วินดีนะ เอาจริง

 

ตอนอายุสัก 7-8 ขวบ ฉันอินกับอะไรที่เป็นอียิปต์มากๆ

ฉันเลยตัดสินใจจะทำมือไขว้ไว้ตรงอกตอนนอน เผื่อว่าถ้าตัวเองตายไประหว่างหลับ จะได้ทำเป็นมัมมี่ได้ง่ายๆ เพราะอยู่ในท่าเตรียมพร้อมแล้ว

 

ตอนสัก 6 ขวบ ฉันตัดสินใจจะหนีไปอยู่ในป่า

แล้วแม่ก็ถามขึ้นมาว่าจะแพ็คกระเป๋าไปไหน ฉันเลยชวนแม่ไปอยู่ด้วย ฉันรักพ่อแม่นะ แต่เข้าใจมั้ยอะว่า มันก็มีบางทีที่อยากจะลองไปอาศัยอยู่ในต้นไม้สักพักไรงี้

 

ตอนประมาณ 5-6 ขวบ ฉันเขียนฟิคลูนีย์ทูนส์แล้ววาดภาพประกอบ…

เป็นตอนทวีตตี้โดนซิลเวสเตอร์จับได้ ฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วกิน พ่อชมฉันใหญ่เลยว่า เรื่องที่ฉันแต่งมันช่าง “เกินความคาดหมาย” มากๆ

 

เคยมีช่วงนึงที่ฉันตั้งใจว่า เวลาฉันมีปัญหา ฉันจะแก้ปัญหาด้วยการปีนต้นไม้

ยิ่งปัญหาใหญ่แค่ไหน ก็ปีนต้นไม้ต้นที่ใหญ่มากเท่านั้น แล้วถ้าปีนขึ้นไปถึงจุดที่สูงที่สุด ก็จะไม่มีใครหาเราเจอไง

นี่มันวิธีหนีปัญหาชัดๆ เลยจ้า คุณพี่

 

ตอนเด็กฉันอยากจะได้สัตว์เลี้ยงมากๆ

แล้วก็เคยเห็นว่าแม่ไก่จะนั่งบนไข่เพื่อฟัก ฉันเลยชอบขโมยไข่ไก่ในตู้เย็นไปซ่อนในที่อุ่นๆ ทั่วทั้งบ้านเลย ทั้งในรองเท้า บนเตียง และใต้เครื่องนำความร้อน

 

ตอน 5 ขวบ ฉันบอกพ่อแม่ว่า “ซานตาคลอสไม่มีจริงหรอก ใช่มั้ยคะ” แบบเป็นการสรุปน่ะ ไม่ใช่คำถาม

พ่อแม่ตอบกลับมาว่า “อย่าเอาไปบอกใครล่ะ”

แต่มันไม่ถูกต้องอะ ฉันเลยเอาไปบอกเพื่อนฉันทุกคน แล้วครอบครัวเราก็กลายเป็นครอบครัวคนร้ายกาจในสายตาเพื่อนบ้านไปเลย

 

ตอนที่สามีฉันยังเป็นเด็ก เขามีบางอย่างที่อยากจะพูดกับพ่อแม่ตอนกำลังกินข้าว

แต่พ่อแม่ของเขาบอกว่า ห้ามเขาพูดตอนมีอาหารเต็มปาก เขานิ่งคิดไปแป๊บนึงแล้วก็คายอาหารที่เคี้ยวอยู่ในปากออกมาบนจาน แล้วก็พูดสิ่งที่อยากจะพูด

ตอนหลังกฎห้ามพูดตอนอาหารเต็มปากก็ถูกเปลี่ยนเป็น “เคี้ยว กลืน แล้วค่อยพูด”

 

ตอน 10 ขวบ แม่พาฉันไปที่ไปรษณีย์

แม่สั่งฉันว่า “ซื้อแสตมป์ แล้วหย่อนบิลพวกนี้ลงในตู้ไปรษณีย์นะ” ฉันก็เลยเข้าไปซื้อแสตมป์ แล้วก็เอาบิลของแม่หย่อนลงตู้ไป….แต่ยังไม่ได้ติดแสตมป์นะ

 

ตอนฉันอายุ 12 ปี เด็กสมัยนั้นกำลังอินกับการโทรศัพท์ไปแกล้งคนอื่นมากๆ

ฉันรู้สึกแย่ที่ต้องพูดอะไรแย่ๆ ใส่คนอื่น ก็เลยชวนเพื่อนให้ร้องเพลง Lean on Me ให้ปลายสายฟัง แล้วบอกให้บริจาคเงินให้มูลนิธิช่วยเหลือเด็กผู้หิวโหยแทน

 

ตอนป.2 ฉันป่วยจนต้องนอนโรงพยาบาล แม่ก็เอาใจด้วยการบอกว่าให้ฉันเลือกของขวัญที่อยากได้

ฉันขอดิกชันนารีมาเล่มนึง แล้วเอามันติดตัวไปทุกที แถมนั่งอ่านระหว่างทานอาหารเย็นด้วย

 

แม่ฉันทำงานที่ลานสเกต ฉันเลยได้อยู่แถวนั้นอยู่ตลอด ตอนอายุได้ 7-8 ขวบ

ลูกค้าขาประจำชอบจ่ายเงินให้ฉันเพื่อให้ฉันไม่ไปกวนตอนเขาเล่นสเกตกัน ฉันได้เงินเยอะมากแล้วเอาไปใช้เล่นเกม-กินขนม คืนนึงแม่ดันจับได้ พร้อมหลักฐานเป็นเงิน 40 เหรียญ…

 

ฉันเคยแข่งยัดลูกปัดเข้าจมูกกับพี่สาวว่าใครจะยัดเข้าไปได้มากกว่ากัน

ฉันชนะ แต่ต้องไปหาหมอ ให้เขาใช้แหนบดึงลูกปัดออกมาจากจมูก…แต่ยังไงก็ชนะพี่อะนะ

 

ตอนฉันอายุ 4 ขวบ ฉันกับครอบครัวออกไปทานอาหารร่วมกับบาทหลวง

ตอนนั้นฉันอ่านหนังสือออกแล้วเลยเปิดเมนูแล้วบอกพนักงานว่า ฉันขอไวน์ขาว แม่ฉันนี่แทบจะเป็นลม นางบอกว่า “ไม่ ลูกไม่เอาไวน์ขาว!!” ก่อนที่ฉันจะถามกลับว่า “มันคืออะไร?”

หลวงพ่อหัวเราะจนแทบจะขาดใจตายเลย

 

ตอนปี 1986-1987 ฉันอายุประมาณ 9 ขวบ

ฉันโคตรเกลียด Helen Clark เลย (นายกรัฐมนตรีคนที่ 37 ของนิวซีแลนด์) เพราะตอนนั้นเธอกำลังจะได้เป็นนายกหญิงคนแรกของประเทศ ซึ่งฉันอยากจะให้ตัวเองได้เป็นมากกว่า

 

สมัยก่อนบ้านผมอยู่ติดกับสถานีตำรวจ

แล้วตอนเด็กๆ ผมแอบหลบออกจากบ้านไปนั่งเล่นที่ล็อบบี้ในสถานีตำรวจ แล้วพวกเขาก็ซื้อโค้กให้ผมดื่มด้วย พ่อแม่ก็จะแตกตื่นว่าผมหายไป ก่อนจะหาผมเจอหลังจากนั้นหลายชั่วโมง

แล้วผมก็บอกพ่อแม่ไปว่า “ผมปลอดภัยฮะ เพราะผมอยู่ในสถานีตำรวจ”

 

ตอนป.4 ห้องสมุดที่โรงเรียนมีบรรณารักษ์ที่ใจร้ายมากๆ

ฉันพิมพ์cแถลงการณ์ลงรายละเอียดข้อเสียของเธอยาวถึง 3 หน้ากระดาษ แล้วให้เด็กนักเรียน ป.3-5 60 คนช่วยลงชื่อสนับสนุน ส่งให้ครูใหญ่ของโรงเรียน

สุดท้ายบรรณารักษ์คนนั้นถูกไล่ออกเลย…

 

แล้วเพื่อนๆ ล่ะ เคยทำวีรกรรมที่บ่งบอกถึงตัวตนของตัวเองลงไปบ้าง

มาเล่าให้ฟังหน่อยสิ

 

เรียบเรียงโดย #เหมียวม่วง

ที่มา BoredPanda

Advertisement


ถ้าชอบเนื้อหา อย่าลืมส่งปลาทูให้ผู้เขียน...

320 shares
ติดตาม
แจ้งเตือนเมื่อ
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
เหมียวม่วง

เหมียวฝึกหัด

Choose A Format
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
Image
Photo or GIF
Ranked List
Upvote or downvote to decide the best list item
Open List
Submit your own item and vote up for the best submission
Poll
Voting to make decisions or determine opinions